Samkvæmt greininni má skipta vandamálum sem heimurinn stendu frammi fyrir í þrjá megin flokka. Fyrst skal nefna vistfræðileg vandamál, vandræði í efnahagslífinu og síðast en ekki síst eru það hryðjuverkin..

Þetta svokallaða stríð gegn hryðjuverkum er ætlað til þess að koma skikk á samfélagið. Því er haldið fram að félagsfræðin taki ástandinu sem gefnu. Satt best að segja veit ég ekki alveg hvað viðkomandi félagsfræðingur er að fara með þessu. En hann segir að til þess að skilja ástandið betur verði félagsfræðin að taka opnum örmum því ástandi sem er uppi núna, og vera í takt við þá breyttu heimsmynd sem nú er..

Segja má að hryðjuverk hafi það að meginmarkmiði sínu að raska daglegu lífi fólks. Samanber hryðjuverkaárásirnar í New York 11. september. Þetta hafði áhrif á allan heiminn þó sérstaklega Evrópu – fyrir utan Bandaríkin. Eftir þann dag hafa viðmiðin í heiminum breyst og orðið strangari..því nú hefur “alheimslögreglan” Bandaríkin komin í málið. (mín skoðun). Eins og segir í greininni,frelsum Írak. Hvað hafði sú svokallaða barátta þeirra bandaríkjamanna upp á sig..nákvæmlega ekki neitt og eins og segir í greininni, er þetta gert í stríði eða friðarskyni. Ef ég má segja mína skoðun þá er/var stjórn Bush ógn við heimsfriðinn ef svo má segja með þessu mikilmennskubrjálæði. Með þessu ríkir enginn friður. Því er velt upp hvort að það sé hægt að ná fram friði með stríði. Sú hugmynd er nú ekki ný. Segja má að stefna bush hafi leyft þetta. Samt sem áður hafa þessar aðgerðir sem dæmi ýtt hryðjuverkasamtökum á borð við Al – Queda meira neðanjarðar sem er ekkert endilega betra. Það sama má segja um Írak. Þrátt fyrir að Saddam Hussein sé farinn frá völdum ríkir enn mikið ójafnvægi í Írak. Það sama má segja um Guantanamo þar sem föngum er illilega misþyrmt og er haldið þar samkvæmt skipun forseta.

Einnig er bandaríkjastjórn ábyrg fyrir þeirri hryðjuverkahættu hugsun fólks og það sé miklu líklegra að sú hugsun aukist fremur en að bandarískur almenningur verði fyrir persónulegum skaða hryðjuverkaárása.

Með þessu hryðjuverkatali sínu hefur Bandarískaríkisstjórnin ýtt undir hræðslu almennings í landinu..

(Mín skoðun)   Svo við komum aðeins inn á áhrif fjölmiðlana þá er það bara þannig því miður að við vesturlandabúar fáum bara að sjá hlið bandaríkjanna...en ekki heilu-myndina...um hvernig þetta sé í raun og veru. Segja má að þessi fréttafluttningur sé einskonar áróður Bandaríkjanna gegn aröbun – látum þá nú koma illa út. Þar sem jú fréttamenn eru í fylgd með bandrískum hermönnum. Þá er það kannski ekkert skrítið að menn sjái bara eina hlið eins og kemur fram í greininni.

Sumir félagsfræðingar segja að stríðið gegn hryðjuverkum sé eins konar “siðfágunar” aðferð og að Bush sé í rauninni að staðfesta það. Þá kemur ein spurning frá mér. Hvað er svona siðfágað við það að svara drápi með drápi? Það er spurningin. Var t.d. ekki bara nóg að fara dómstóla leiðinni með Saddam Hussein og láta það bara duga plús það að bandaríkjamenn höfðu engar sannanir fyrir því að þeir væru með gjereyðingarvopn undir höndum. En nei þá reyna þeir að koma með aðrar huldar ástæður. Það sem þeir voru í rauninni að gera þá sóttust þeir eftir olíu. En réttlætir það manndráp á saklausum borgurum?

Mín tilfinning er sú að framganga vesturveldanna er svo hrikalega yfirgengileg og þessi sjálfskipaði alheimslögreglustimpill sé rísa þeim til höfuðs. Erum við jarðarbúar eitthvað betur settir ef að vesturveldin væru með öll þau gereyðingarvopn undir sínum hatti. Myndi það ekki frekar ýta undir þeirra völd enn frekar.

Það má vel vera að ég sé að steypa hérna.

-H

Ég skellti mér á RIFF - hátíðina nú á dögunum og sá myndirnar Bomb it og Heavymetal In Bagdad.

Mig langar til þess að fjalla örlítið um hina síðarnefndu.

Myndin fjallar um 5 Íraka sem eiga það sameiginlegt að vera tónlistarmenn og bandið þeirra það eina active-a í þessum flokki í landinu.

Fylgst er með þeim yfir ákveðið tímabil, nokkur ár.

Það sem gerði þessa mynd áhugaverðari að mínu mati var það hvernig tónlistin varð eiginlega að aukaatriði. Það var meira verið að fylgjast með hinu daglega lífi hins “venjulega” Íraka” þó svo að tónlistin ætti sinn sess í myndinni.

Það var áhugavert að sjá einhvern annan vinkil á það sem er að gerast í Írak. Það sem er í rauninni að gerast, ekki einhvern terrorista-áróður frá Bandaríkjunum. Sem er nánast það eina sem við vesturlandabúar fáum að heyra frá þessu svæði.

Eftir að hafa horft á þessa mynd sé ég að múslimar eru ekkert öðruvísi en við vesturlandabúar.

Það er einungis lítil prósenta af heildinni sem vinna undir merkjum “Jíhad”.

Og hvað er málið með að halda því fram að kristni sé það eina rétta. Er þetta ekki svona í öllum trúarbrögðum. Ég hefði nú haldið það.

En allavega...við fáum að fylgjast með þróuninni í landinu. Sem dæmi undir það síðasta þurftu kvikmyndagerðarmennirnir að klæðast skotheldum vestum þegar þeir komu inn í landið. Svo mikil áhætta var þetta.

Annað gott dæmi um ástandið þarna t.d. fólk sem býr í 20 mínútna fjarlægð frá hvort öðru, í þessu tilviki tveir góðir vinir sem höfðu ekki sést í um 6 mánuði sökum hræðslu um að vera skotnir.

Segið mér svo að það hafi verið viturlegt af “alheimslögreglunni” Bandaríkjunum að fara inn í Írak á sínum tíma.

Að mínu mati eru það þeir sem eru að ógna heimsfriðnum.

Gerði ástandið verra ef að eitthvað er.

Ég hugsa að ég endi þessa færslu á tilvitnun úr myndinni þegar ungur drengur var spurður út í það hvort að hann ætlaði sér ekki að flyja ástandið. Hann sagðist ekki getað farið neitt, það er að segja til Bandaríkjana – Evrópu sökum þjóðernis síns.

Það sem hann sagði var:

“Is that a crime being a Iraqui”

_____________________________

Die Young í Hljómalind á dögunum.